Een gastblog dit keer van @ZegmaarMevrouw:
Wie van mijn leeftijd herinnert zich hem nog, de man die op tv huilde om Bugatti ‘s? Toentertijd vond iedereen hem raar. Ik ook, echt. Ik ben een leven lang zeer rationeel met auto’s omgegaan. Voldeed het ding niet meer, dan weg ermee. En dat gebeurde al gauw ook: te veel kilometers, reparaties, of gewoon een onveilig gevoel, het was al voldoende om m’n auto sneller dan het licht in te ruilen.
Totdat…ik jaren geleden steeds maar een advertentie online zag van de meest onverstandige auto ooit. Te groot, te duur in gebruik, veel te veel pk’s, geen trekkracht, onhandig want eigenlijk maar geschikt voor twee mensen. Maar zo cool! En
ik kon hem betalen want had financieel net een goed half jaar.
Dus ik deed iets totaal onverstandigs. Ik ruilde onze degelijke net goedgekeurde familieauto in en kwam thuis met een coupé met 4 uitlaten, geïmporteerd uit Duitsland, ondanks de dealergarantie daardoor natuurlijk niet helemaal duidelijk qua kilometers en onderhoud. Compleet fout. Mevrouw haar midlifecrisis.
Maar wat een topmidlifecrisis! Een auto waar je automatisch naar blijft kijken en dan denkt ‘die is leuk zeg’! Een supercomfortabele snelle auto waar je heel Europa mee doorrijdt en uitgerust uitkomt. Een auto met een geweldige muziekinstallatie waardoor rijden een beleving wordt. We genoten van die auto.
En toen veranderde het hele leven.
Corona.
En eerlijk, voor ons was dat nog niet eens het ergste. We waren bij elkaar als familie, we hadden onze dieren om eruit te kunnen, we kregen geen corona, ik denk dat veel mensen het moeilijker hebben gehad met dat virus dan wij. Maar er overkwam ons zo ontzettend veel naast die corona, dat ik nu zoveel jaar na dato nog steeds zo af en toe een ademloos gevoel heb, het gevoel van zoveel verlies dat je het maar laat voor wat het is, omdat er geen beginnen meer aan is om het te allemaal te verwerken.
In een tijdsbestek van maar een paar jaar verloren we twee naaste familieleden, stonden met onze zoon aan het sterfbed van een veel te jong meisje (allen niet aan corona overleden), kregen met ernstige dementie en kanker te maken, en moesten onze kat laten inslapen. De gebeurtenissen tuimelden over elkaar heen, dwars door alle lockdowns.
Maar wat heeft dat nu met mijn foute auto met vier uitlaten te maken?
Die was daar gewoon al die tijd. Voor ons, als troost. We stapten in, zetten muziek aan, en reden weg. We vergaten voor even de hele wereld en genoten van een heideveld of een zonsondergang, genoten van de snelheid van de auto en de rust, we zongen, we huilden, we leefden.
Het bleek een van de beste aankopen van ons leven te zijn.
En ik heb voor lief genomen dat hij me wel eens in de steek heeft gelaten, dat het onderhoud duur is en het verbruik hoog, dat hij ondertussen een flink dagje ouder wordt. Hij is er nog steeds en ik kan geen afscheid nemen van deze bijzondere geweldige metgezel.
Vorig jaar botste er iemand achterop bij een stoplicht en had mijn auto behoorlijk wat schade, en toen begreep ik pas hoe diep de liefde zit: ik huilde toen ik hem weer gerepareerd bij het schadehuis ophaalde. Zo opgelucht was ik, hij was weer mooi, mijn troostauto.
Ik heb ondertussen iemand gevonden die het leuk vindt om oudere auto’s tiptop in conditie te houden, mijn foute auto mag oldtimer worden. We hebben deze zomer weer van de auto genoten, we zijn er half Europa mee doorgereden ( de foto is gemaakt in juli in Ebeltoft, Denemarken) en kwamen uitgerust en zingend aan na de lange rit.
En ik begrijp de man met de Bugatti nu helemaal, ik huil zo af en toe ook als ik in mijn bijzondere auto rij.
Volgende keer borduur ik verder met een eigen blog over auto’s…