Al mijn hele leven kamp ik met slechthorendheid en wat dat doet met communicatie. En al mijn hele leven boeit communicatie me enorm. Het is als een trigger. Het trekt aan, en tegelijkertijd stoot het af.
Het mooie aan slechthorendheid is dat je jezelf ergens verrijkt met non-verbale communicatie. Je leert eerder mensen te ontleden aan de hand van hun uitdrukkingen. Je leert signalen op te pikken. Dat werkt soms 2 kanten uit. Zowel negatief als positief. Want je pikt soms signalen op die niet uitgesproken zijn. Het voornaamste punt voor mij dus, gek genoeg.
Je leert ook anders luisteren. Niet noodzakelijkerwijs beter horen, maar wel aandachtiger luisteren naar wat er werkelijk gezegd wordt. Ik ben geneigd door te vragen. Mensen aan het praten te krijgen. Nieuwsgierig te zijn naar wat iemand beweegt, bezighoudt en bezielt.
Daar zit tegelijkertijd een merkwaardige keerzijde aan.
Ik vertel zelf namelijk niet altijd even gemakkelijk mijn eigen verhaal. Het lijkt veiliger om de aandacht naar de ander te verleggen. On purpose. Ik geef de ander graag het podium, terwijl ik ondertussen observeer. Dat levert soms verrassende inzichten op. Mensen laten zich immers zien wanneer ze vertellen.
Bovendien vind ik het helemaal niet erg als iemand mij een beetje onderschat. Het geeft me een zekere vrijheid. Ik hoef niet voortdurend op de voorgrond te staan of mezelf te bewijzen. Althans, dat denk ik dan. Want in klassikaal verband wil ik nog weleens opvallen. Blijkbaar heb ik ook zo mijn momenten. 😉
Maar misschien zit daar wel precies mijn uitdaging.
Ik ben mateloos gefascineerd door communicatie. Door wat mensen zeggen, wat ze bedoelen, wat ze verzwijgen en wat ze onbewust laten zien. Maar communicatie is natuurlijk geen eenrichtingsverkeer. Het gaat niet alleen om de ander begrijpen, maar ook om jezelf laten zien.
Misschien is het tijd om daar wat bewuster mee om te gaan. Niet om mijn slechthorendheid te overwinnen, maar om mezelf als mens verder te ontwikkelen. Om mijn eigen mogelijkheden te ontdekken en te benutten.
Ik zou het prachtig vinden als communicatie een soort missie en visie in mijn leven wordt. Niet omdat ik iets moet compenseren, maar omdat ik er oprecht door gefascineerd ben.
En mocht er na mijn overlijden ooit iets over mij worden gezegd, dan hoop ik dat het ongeveer dit is:
“Ze bleef nieuwsgierig. Naar mensen, naar het leven en vooral naar zichzelf. Ze heeft zichzelf voortdurend uitgedaagd en is nooit opgehouden zich te verwonderen.”