Het zit er aan te komen, mijn grootse ontsnapping. En de grote vraag is: waar leidt dat toe? What’s worse; wat heeft mij er toe gebracht?

Mijn leven staat als het ware op één grote tweesprong.

Ziekte trekt me niet langer. Zelfs daarvan wil ik ontsnappen. Ik heb het genoeg ervaren, de afgelopen jaren. Mijn eigen energieniveaus leden eronder, waarschijnlijk mede omdat ik al die jaren min of meer geleid werd door de perikelen van mijn familie. Je kunt je afvragen wie hier zelf schuld aan heeft. En zodra men me nu confronteert met ziekten van anderen wil ik opnieuw vluchten. Heb er schoon genoeg van.

Dus peins ik me suf. Die ontsnapping zal heus wel plaatsvinden. Als ik er klaar voor ben.

Het wil wat zeggen wat een mens allemaal aan kan. Wat een mens kan verduren. Hoe je ook bent voorbereid op klappen, kritiek en tegenvallers. Uiteindelijk word je een mens die verhard is, als in een hart van steen. Kan het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks.

Het houdt een keer op, de lol. Zelfs wat men verwacht dat zwaar op mijn schouders rust, schud ik als een vlinder die ontsnapt van me af. Omdat je wezenlijk tot het besef komt dat je meer verdient dan deze ongein.

Dat je andere mensen – maar nog meer je eigen gezelschap – prefereert die geen energie kosten, maar geven. Dat alleen al is een bevrijding.

Dat je uiteindelijk tot het besef komt dat het wel eens tijd mocht worden.

Visited 8 times, 8 visit(s) today