Er gebeurt hier veel. En het zijn allemaal ‘dingetjes’ waar ik heel enthousiast van mag worden. Als in een blij ei. Maar het gekke is, dat ben ik niet. Integendeel, ik ben voorzichtig anticiperend, want dat stoïcijnse daar kan ik nog wel wat van leren.
Ik heb de afgelopen periode heel hard gewerkt. Het was dan ook een vruchtbare periode. Zo’n periode waarin je creativiteit lekker vloeit en waarbij je ook iets van je ervaring en know-how kunt laten meespreken. Dat is fijn.
Die periode fungeerde voor mij min of meer als soort van afleiding van de grootse gebeurtenissen die om me heen spelen. Blijkbaar is dan afleiding een goede motivator om je door een spannende periode heen te loodsen.
Maar het schenkt me dan wel weer dat ongelooflijke drukke gevoel in mijn hersenpan. Dus als men mij op dit moment zou vragen hoe het met me gaat, dan zou ik stellen dat ik het: ‘druk, druk, druk’ heb. Alsof ik mijn belofte dat never nooit niet te roepen, terstond ben vergeten. Want hoe druk maak je jezelf werkelijk?
Mijn doelen bereiken
Zo’n 9 jaar geleden had ik last van mijn kaak en constateerde een kaakchirurg dat ik plotseling ‘de bof’ had. Dit had tot resultaat dat ik ziek was – met koorts zelfs – en ’s avonds volledig uitgeput in bed wegzonk in een diepe slaap. Dat hield eigenlijk maar niet op, want je gaat daar uiteindelijk ook aan wennen.
Dus, in deze periode was het voor mij een doel om mijn luiheid of mijn oh zo benodigde slaap, met name ’s avonds, te overwinnen.
En dat is gelukt.
Want je moet er wel tegen knokken. Die slaap moet je uiteindelijk eens tegenin gaan. Maar dat vergt van mij een ongelooflijke kracht. En nog steeds. Want het bed blijft maar naar me lonken.
Nu is het wel zo, dat ik een aartje naar vaderlief heb. Zodra de stress – of whatever iets wat lijkt op stress – zich roert, kun je mij wel afvoeren. Naar bed. Gewoon laten slapen. Alleen dan kom ik er blijkbaar doorheen en overheen. Alleen dan weet ik blijkbaar de dingetjes in hun juiste perspectief te plaatsen.
Ik vind dat van mezelf ook een ergerlijke eigenschap, maar nu ik beter weet hoe ik zelf in elkaar steek, kan ik daar wat mee. Ken uzelve, is dus echt wel op zijn plaats hier.
Kiplekker
Nu ik dit eenmaal overwonnen heb ervaar ik eindelijk weer wat vertrouwen. Want geloof me, slapen doet dan wel goed, je kunt er ook immens suf van raken. Vooral door té veel.
Ik kan dus nu wel stellen dat ik eindelijk die verrekte bof heb overwonnen. En dat heeft liefst bijna 10 jaar geduurd.
Kortom: ik ben er weer. Niet helemaal zonder gebruiksaanwijzing, maar inmiddels wel met een redelijk helder beeld van mijn eigen handleiding. Blijkt dat ik bij stress niet moet gaan hardlopen, mediteren of een inspirerende podcast moet luisteren. Nee hoor. Mijn systeem zegt gewoon: naar bed, mens.
En eerlijk gezegd werkt het nog ook.
Dus na bijna tien jaar kan ik eindelijk concluderen dat ik de bof heb overwonnen. Ik ben weer kiplekker. Al moet ik daar misschien niet al te enthousiast over worden, want voor je het weet roept mijn innerlijke kaakchirurg weer dat het tijd is voor een dutje.
Ach, ieder mens heeft zo zijn gebruiksaanwijzing. Die van mij blijkt verrassend eenvoudig: hard werken, veel denken, af en toe volledig instorten en vervolgens een paar uur horizontaal gaan om de boel weer eens keurig op een rijtje te krijgen.
Ken uzelve. En ken vooral het moment waarop uzelve gewoon haar bek moet houden en naar bed moet gaan.
Kiplekker dus. Met een klein beetje slaaptekort. Of eigenlijk slaapoverschot. Maar goed: je kunt niet alles hebben…