Emoties. Zucht.
Ik heb er geen kaas van gegeten.
De laatste tijd is het een rollercoaster van emoties geweest. Enerzijds omdat de afronding van mijn moeders nalatenschap dan bijna afgerond is, hetgeen ook weer betekent dat er nu ruimte komt – en die nu ook gestart is – vanwege het grote gemis.
Nadat ze overleed voelde ik me eindelijk een beetje vrijer in mijn doen en laten. Niet raar, want ik heb de afgelopen jaren letterlijk en figuurlijk achter di family aangehobbeld. Zorgen, regelen, aanpassen. (En achteraf denk ik soms: waarom deed ik dat eigenlijk allemaal?) Tijdens de bloei – ook nog es – van mijn menopauze.
De vrijheid en blijheid zou zich dan nadien eindelijk moeten manifesteren.
Emoties, echter, houden zich niet aan draaiboeken. Ergens word je dan toch weer overrompeld door die plotselinge lawine aan emoties die op de gekste momenten, en altijd dan wanneer je het het minste verwacht, op komt draven. En soms sta ik dat wel toe, maar ik ben er nu dan ook eindelijk weer een beetje klaar mee. Dat gejank. Dat gemis. Dat gewroet in je kop.
Dat jezelf een volmaakte Remy-alleen-op-de-wereld voelen.
Dat is natuurlijk niet zo. En dat besef je ook wel. Maar rationeel gezien, natuurlijk altijd alleen maar rationeel willen denken, tegelijkertijd zit er een soort leeg gat in je hoofd, of in je hart. Wie zal het zeggen?
Ik mis mijn moeders nuchterheid, bij vlagen. Mijn vaders warmte. Mijn broers eigenzinnigheid.
Then again, soms voer ik die gesprekken met ze. Je weet immers feilloos wat ze op ieder moment van de dag zouden kunnen gaan zeggen op elk moment van de dag. Ik hoor het ze roepen. Dus ergens is er dan toch weer die troost. Ze zijn dan wel uit je leven, maar niet uit je hart, of uit je kop, al naar gelang van de lezers wens.
Ik probeer mijn verdriet af te werken als het volgende webdesign project. Stap voor stap. En dan moet het een keer klaar zijn.
Soms heb ik dan ook danig behoefte aan bulderlachen. Lachen totdat je buik er pijn van gaat doen.
Misschien dat die tijd er eerdaags weer aan komt.
Misschien toch dat teken aan de wand, dat je weer klaar bent voor iets nieuws…