Soms waan ik me een jojo. Je-weet-wel, zo’n jojo waarmee – als vuur – gespeeld werd. Ik denk dat ik er nu zelf het hardst om kan lachen, want je wordt een keertje wakker. En in dat wakker worden besef je ineens hoe je eigen leven – wellicht voor een ander – een lachertje is. De ironie.
Dat heeft lang genoeg geduurd. Ik ben er nu wel klaar mee.
Wat daarvoor in de plaats komt is niet alleen woede, maar ook wraakzucht. Een typisch vrouwending wel. Wraakzucht. Maar ik neem de tijd, want ik besef dat in de woede ik nog wel eens een foutje zou kunnen begaan. En dat gun ik niemand, least of all me, myself and I.
Er komt dus een tijd dat ik terug ga slaan. En dat wordt heftig. En dat is een hele mooie en grote belofte.
Visited 2 times, 2 visit(s) today